Gözler

Biliyor musunuz bir zamanlar güzel gözlerim vardı. İçten, ışıl ışıl parlayan gözler. Çocukluğumun saflığıyla kalbimin sevgisiyle parlayan bir çift güzel göz. Ya şimdi mi? Biraz dinleyin gözlerimi…
Zaman her şeyin ilacı derler ya gerçekten öyleymiş. Benimkisi farklı bir ilaç. Buna ne derler bilmiyorum. İsterseniz adını siz koyun. Donuk ve puslu gözlerimi kapıyorum, dalıyorum yaşantıma. Nerden başlamalı ya da bu basit filmi neresinden kesmeli? Küçük sevinçlerim mutluluklarım hepsi o kadar güzeldi ki. Aslında hayatım boyunca aynaya çok az baktım ama güzeldi benim gözlerim. Evet evet güzeldi benim gözlerim. Çocukluğumun saflığıyla küçük mutluluklarla parlayan bir çift gözüm vardı. İlk defa enem söylemişti. Zaten onun için hala güzel gözlüyüm ama banim için… Sonra canım öğretmenim söylemişti: “ne kadar güzel gözlerin var senin” diye. O kadar kızarmıştım ki onun karşısında. Evet öyledir demek vardı ama diyememiştim. Hayat boyu hep sustu dudaklarım. Gözlerimin konuşmasını istedim. İlk defa aşık olacağımda, kelimelerin yetmediği anda gözlerim konuşacaktı. Bazen kelimelere hükmedemezsiniz ya işte o anlarda gözlerim benim kahramanım olacaktı. Aslında hayatta o kadar çok an gözlerimle konuşmak istedim ki inanın sayamam. Kaç kişi anladı gözlerimdeki sevinci, hüznü, umutsuzluğu ve umudu. Tek dostum, ilk aşkım, kankam… Beklide hiç biri. Bir tuhaflık var dimi. Evet; tıpkı benim dünyam gibi, benim gibi tuhaf. Canım dostum yetişemedin parlak anlam dolu gözlerime. İlk aşkım sende çok geç kaldın. Baka kaldın gençliğin ortasında yaşlılık çeken gözlerime. İnan bunu sana yapmak istemezdim. Dostum sen yakalayabilirsin belki parlak gözlerimi ama sadece belki…
Bu gözler neler gördü. Saymakla bitirebilir miyim acaba? Dudaklarıma ilk gelen şeyleri söylemek istiyorum. Gözlerim ve kalbim neler mi gördü? Yalan dolan, çıkarcı ruhlar, dostluğu, insanlığı, sevgiyi kirleten varlıklar… Günlerce düşündüm belki aylarca. Baka kaldı gözlerim onlara. Kalbimden bir ses; “bakma kapat gözlerini” dese de ben baktım. Görmek istedim. Karanlıkta ışığı aramaktı sanki benimkisi. Gözlerim gittikçe donuklaştı, puslandı, yaşlandı. Aynaya bakmaya korkar oldum. Kulaklarımın duyduklarını, kalbimin hissettiklerini hep gözlerim yansıttı. Bakmaya korkar oldum gözlerime. Güzelliğini kaybetmiş duygusuz bir çift cam parçasıydı sanki onlar. Neden bunları gördüm ki neden çok insan tanımak her kalbe girmek istedim ki? Neden, neden, neden… Ben gözlerimi istiyorum o parlak çocuksu gözlerimi. Neden şimdi size gözlerim bir zamanlar güzeldi diyorum. Nerde güzel gözlerim? Lütfen dokunmayın, bakmayın bana. Sakın dostum demeyin bana. Çirkefleşmiş, dostluğu, kardeşliği en önemlisi insanlığı hiçe sayan ruhlar son kez bakın eserinize. Sevgi sözcüklerini bir silah gibi kullanan, aşkı siyah bir mendile yazan ruhlar siz mutlu musunuz. Ya sizin gözleriniz artık güzel mi? Kutlayın birbirinizi sayenizde insanlığımdan ve aşkımdan nefret ediyorum. Kendimi hiç sevmiyorum çünkü tam ortanızdayım. Her yerde siz varsınız. Yapa yalnız kalmışım, sıkışmışım hiçbir yere gidemiyorum. Kanatlanıp uçsam da yerin dibine girsem de kaçamam gözlerimden. Ya şimdi ne olacak. Ne ben sizlerden olabildim ne siz bebek gözlerinizle bakabildiniz. İlla nabzımın durması mı gerek bu sıkışmışlığın, bunalmışlığın ve sevgisizliğin içinden kurtulmam için. Gözlerim bana bir söz vermişti. Nabzım durduğunda son kez dünya için parlayacaktı. Ne kadar yakın bilmiyorum ama bunu hasretle bekliyorum. Siz aşk sözcüklerini basitleştirmeye, sevgisizliğinizi yalan sözlerle bastırmaya çalışırken ben hasretle son parıltımı bekliyor olacağım. Acaba, belki yok gözlerim artık sizin için parlamayacak. Bakmayacak anlamsız estetik dolu yüzlerinize. Gözlerim ağlamaklı, gözlerim hüzünlü, gözlerim sevgi kırıntılarını arayan bir umutsuz savaşçı. Gözlerim, gözlerim…
Siz hiç etrafınıza baktınız mı? Donuk gözlü bir sevgi savaşçısı var mı? Sizin hiç payınız yok mu donuk gözlerde, anlamsız sevgilerde, sessiz ruhlarda. Eskiden güzel olduğu için güzel gözlerin var derlerdi. Ya şimdi. Ya siz….